بحث است بوسيلهء آيتى از سورهء بقره ( 93 2 آيهء 100 و يا 106 ) تأييد شده - است : ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها هر چند از آيات قرآن را كه نسخ كنيم و يا فراموش گردانيم ، بهتر از آن و يا مانند آن بياوريم » بدون شك عبارت « فراموش گردانيم » ممكن است به معنى مبهم آن گرفته شود يعنى « متروك سازيم » . ولى مفسرينى هم آن را به معنى اصليش مىگيرند يعنى از خاطره‌ها محو ساختن . پس ، بدين ترتيب ، حتى پس از ورود محمد ( ص ) به مدينه كه اين آيه

--> است كه فقط عمر هنوز آن را مىدانست . به ذيل 261 همين كتاب مراجعه شود ، بالاخره تعداد زيادى روايات اهل تسنن است كه تأكيد مىكند سورهء احزاب ( شماره 105 33 ) ابتدا دويست آيه بوده ، نه 76 آيه . نلدكه در يادداشت 2 ص 47 ج 1 نقل مىكند : بخارى كتاب الشهادات ص 11 و صحيح مسلم 1 : 443 - قسطلانى ( ارشاد السارى ) 4 : 72 ، فضائل القرآن باب 2 ، حديثى است از عائشه : سمع النبى ( ص ) رجلا يقرا فى المسجد فقال رحمه اللّه لقد اذكرنى كذا و كذا آية اسقطتهن من سورة كذا و كذا اذكرنى آية كنت أنسيتها » . همچنين بخارى : فضائل - القرآن 26 ، صحيح مسلم مسافرين 224 / 225 ، مسند احمد 6 : 138 ديده شود . ولى خداوند در قرآن مجيد مىفرمايد : « سنقرئك فلا تنسى . الا ما شاء اللّه انه يعلم الجهر و ما يخفى بر تو مىخوانيم تا فراموش نكنى . مگر آنچه را خدا خواهد كه او پنهان و آشكار را مىداند » ( سوره 87 الاعلى آيهء 6 و 7 ) . بدين ترتيب اگر هم براى پيامبر اكرم ( ص ) فراموشى پيش مىآمده ، خداى تعالى او را يادآور مىشده و به همين جهت فرموده : « و لا تعجل بالقرآن من قبل أن يقضى اليك وحيه - پيش از آنكه وحى قرآن به تو رسد بر آن تعجيل مكن » ( سوره 20 طور آيه 114 ) و يا اينكه : « لا تحرك به لسانك لتعجل به - با شتاب و عجله زبان به قرآن مگشاى » ( سوره 75 القيامة آيهء 16 ) . زيرا خداوند خود قرآن را فرستاده و خود نگاهدار آن است . « أنا نحن نزلنا الذكر و انا له لحافظون » . م